Dag zonder twijfel vrolijke lezer,

Het is weer zover dat ik het GRL-woordje moet schrijven. No problemo want ik schrijf graag. Ik laat nog even in het midden of ik ook goed schrijf. Ik weet dat velen een hekel hebben aan leiders die fouten schrijven. Daar kan ik enkel op repliceren dat zelfs het beste paard wel eens struikelt en dat God een voorliefde heeft voor de onnozelen; zalig zijn de simpelen van geest. Hier wil ik zeker niet mee suggereren dat er in de scouts veel simpelen van geest zijn die dan ook nog eens franskes of grl-woordjes schrijven.

Mijn actiepuntje van deze maand is het in de bloemen zetten van de ouders. Normaal ben ik de laatste die dat zou doen. (daarom is het dan misschien ook net een actiepuntje) Maar anderzijds zouden er zonder ouders geen kinderen zijn. Zonder kinderen is er voor ons als leiders ook niet veel aan. Daarom een hele dikke pluim aan alle ouders die hun zonen naar de beste scoutsgroep van de wereld sturen. Bescheidenheid siert. Een speciale dank gaat uit naar de ouders en sympathisanten die ons helpen bij het tafelszetten.

Voor de nieuwere ouders zal ik even toelichten wat tafelszetten juist is. Elke zondag draait de rommelmarkt op volle toeren. Er zijn steeds een hoop fanatiekelingen die graag een plekje beschut tegen neerslag en wind hebben om hun waar aan de man te brengen. Deze personen kunnen rekenen op een zeer geoliede machine, de tafelszetters van scouts Sint-Frans. Elke zaterdagavond zet een groepje leiding, stam of ouders gemiddeld 40 tafels in de overdekte fietsenparking van Sint-Victor. Zondagochtend rukt dan een niet al te zatte persoon uit om een symbolische duit te ontvangen van de marktkramers die een tafel reserveerden. Even later, ’s middags, ruimen we die tafels dan weer terug netjes op.

Nu komt natuurlijk de clou van het ganse verhaal: de komende jaren gaan we met veel minder leiding zijn. Laat me even zeggen dat we gewoon in een ongelooflijke luxesituatie verkeerden doordat we zoveel leiding hadden. Tijdens examens was er steeds volk om toch met de scouts door te gaan, tijdens activiteiten liep het allemaal enorm vlot daar vele handen licht werk maken, tafelszetten was eerder een occasioneel tussendoortje dan een wekelijkse opgave. Ook onze lieve, hulpvaardige ouders die helpen met tafelszetten beginnen grijzer van haar te worden of misschien zelfs te kalen. Komt dit door ons als lastige leiders/kinderen? Waarschijnlijk niet. MAAR! Het is toch niet slecht om bijkomende ouders te vinden die geëngageerd zijn om 1 keer om de 1 à 2 maanden mee tafels te gaan zetten om het werk van de oude garde te verlichten.

Heb je graag wat meer informatie voel je dan zeker niet geremd en bel ons, mail ons, ... Kortom contacteer ons en je maakt een hele boel mannen gelukkig. Want dat betekent minder geldacties voor de leden, goed scoutsmateriaal (zeker nu nagenoeg al onze tenten moeten hersteld worden of zelfs vervangen), ...

Dit brengt me uiteraard bij de afsluiter van het GRL-woordje: deze maand verkopen we weer spekken voor het goede doel: ons kamp en onze dagelijkse werking financieel te vrijwaren van desastreuze problemen.

Tot snel vrienden