Het logo van Sint-Frans wil graag de wijde wereld zien. Dus neem het mee naar overal waar je komt, van Amsterdam tot  Kaapstad, van Rio tot Bangkok. Je mag je verhaal en foto's altijd mailen naar Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. en dan zorgen wij ervoor dat uw foto mijn verhaal op de site terecht komt.

Meer uitleg en voorwaarden? Klik hier

Wanneer: september-januari 2011-2011
Waar:  China
Wie: Sander

Dit is wellicht de meest veraf gelegen locatie waar het logo van Sint-Frans te bewonderen was. Sander ging voor zijn studies een half jaar naar china, en omdat Sander een echte Sint-Franser is, had hij zijn t-shirt en das bij. Hieronder vind je een verslag van zijn zevendaagse tocht door tibet.

Hallo Iedereen,

Even een update van hoe ik het stel hier. De eerste week van Oktober is het nationale feestweek in China. Iedereen (buiten de toeristiche sector en de horeca, zoals bij elke vakantie) heeft dan vrijaf. Samen met 4 andere medestudenten (1 Amerikaanse, 1 Canadese en 2 nederlanders) heb ik dan beslist om naar Tibet te trekken. Dit was helaas een van de duurdere bestemmigen (duur voor Chineese normen, redelijk aan europeese) maar zeker de moeite waard. Een week op het dak van de wereld was voor mij een ontzettend positieve ervaring en heeft me veel deugd gedaan, zoals jullie mss kunnen lezen in het volgende verslag van mijn reis. Ik neem het niemand kwalijk voor het niet lezen van de rest van de mail, hij is zéér lang maar ik wou dit toch met jullie delen. Ik stuur ook 2 foto's mee. Deze zijn getrokken op een bergpas waar ik in de tekst over schrijf. De 2e foto de andere kant op getrokken van de eerste. Ik stuur ook nog wat foto's mee voor op de site, het logo in het buitenland mocht niet ontberken tijdens deze trip. M'n trui ben ik helaas al een tijdje kwijt en had ik dus niet bij, maar zoals te zien m'n das en t-shirt wel. Als je meer wilt weten lees je de rest van de mail maar.

Ik ben dus 10 dagen op vakantie geweest. Om makkelijker aan de hoogte aan te kunnen passen ga je met de trein naar daar. Dit is een rit van 44 uur, maar omdat je 2 nachter in de trein zit en dus 2 nachten slaapt moet je maar 24 uur volmaken. Ik ging met 4 anderen die elkaar al redelijk goed kenden maar mij bijna niet. Al mijn reisgenoten vielen gelukkig héél goed mee. De tijd op de trein ging dus vlot vooruit en voor ik het wist was ik in Lhasa.

Dag1:
Bij aankomst werden viel de sterke militaire aanwezigheid direct op. Je stapt uit het station en er staan direct 20 militairen opgesteld. Daarna werden we opgewacht door onze gids. In Beijing was beloofd dat we een gids zouden krijgen die minstens een beetje engels sprak helaas waren ze dit niet nagekomen. Tussen mijn reisgenoten zaten 3 mensen met Chinese ouders, dus de gids kon rustig Chinees spreken tegen hun en zei vertaalden dan. Zo kregen ik en de andere niet chinees sprekende reisgezel ook wat info door maar je begrijpt wel dat dit een beetje teleurstellend was.
Van het station ging het direct naar het hotel. Ondertussen meer militairen en de waarschuwing de eerste 2 dagen niet te douchen. Waarom was me niet helemaal duidelijk, maar er westond een kans dat we door de hoogte een sterke reactie op de warmte van het water ofzo zouden hebben. Omdat het al 17:30 was (we waren om 16:30 aangekomen) zijn we alleen nog maar even in de stad gaan rondlopen en daarna gaan eten. Ondertussen was mijn camera al zoek geraakt (zoals gewoonlijk weer ergens vergeten) dus van dit deel heb ik geen foto's. Gelukig waren er de 4 anderen om foto's te nemen.

Dag 2:
Na een korte nacht (vanaf hier zijn het allemaal korte nachten opstaan tussen 6u en 7u30(op de laatste dag wegens vrije dag en dus naar keuze), dus dit is de laatse keer dat ik het meld) krijgen we een Chinees ontbijt. Voor je je vanalle smakelijke dingen gaat voorstellen, dit is hardgekookte eieren, vreemde brooddeegachtige gestoomde dingen en wat pikante groenten en vaag rijstwater. (Vanaf hier ook elke dag hetzelfde, waardoor ik dus bijna nooit ontbeten heb). Ondertussen had ik m'n camera terug gevonden op de grond in de auto. Waarschijnlijk dus uit m'n rugzak gevallen ofzo.
Het is ondertussen 7u30, we vertrekken naar de Jokhang tempel. Dit is één van de belangrijkste tempels uit het boeddhisme en staat midden in het centrum van Lhasa. In tegenstelling tot overal in de rest van de wereld zijn er op deze uren in China overal al toeristen, maar ondanks dat waren er nog steeds meer gelovigen die op bedevaart waren. 5 Minuten na het binnengaan kwamen we een goed engelssprekende gids tegen. Die heb ik dan maar gevolgd waardoor ik een defitge uitleg kreeg over de tempel. Zoals bij alle boeddhistische gebouwen mochten we binnenin geen foto's nemen. Op het dak was dat wel toegestaan, dus heb ik een paar foto's van het zicht op het Potala paleis en Lhasa.
Na het bezoek aan de tempel ging het naar het Potala. Daar aangekomen eerst een Tibetaanse lunch, dit is neit veel specialer dan gewoon Chinees eten maaar er zijn wat Indische invloeden en er staat van vlees vooral schaap en yak op het menu.
Om in het Potala paleis binnen te mogen moet je eerst door een controle die strenger is als in vliegtuigen. Alle bagege word gescant en iedereen met door de metaaldetector, daarnaast worden alle vloeistoffen worden afgenomen. Je komt binnen aan een zijingang beneden aan de rots waar het Potala op gebouwd is, je moet dus redelijk snel na het binnekomen een heel eindje omhoog. Als je de vorige dag 3000 meter gestegen bent zijn trappen een hele opgave, om ter snelst naar boven lopen met één van m'n Nederlandse reisgenoten was dus niet het beste plan. Na 1 set trappen zatten we al puffend op een bankje. Eenmaal boven aangekomen konden we wel al een eerste keer genieten van het prachtige zicht op Lhasa. Binnenin was het ook allemaal ontzettend mooi om te bekijken. Eens te meer maakte de gids zich er gemakkelijk vanaf door ons op de chinees/engelstalige bordjes te wijzen die overal hingen. Binnen in het Potala paleis bevind zich een indrukwekkende verzameling relekwieën, waarvan de meest indrukwekkende de tombes van de vorige Dalai Lama's waren. Gigantische gouden kisten, de zwaarste weegt meer dan 5000 kg en het goud alleen al is meer dan 200 miljoen euro waard. Omdat zoveel toeristen in het paleis binnen willem moet iedereen opschieten en kan je niet langer dan een uur binnen blijven. Je kon dus nergens lang blijven staan. Maar eenmaal buiten krijg je weer een fantastich zicht op Lhasa met de bergen op de achtergrond. Hierna zijn we naar het zomerpaleis van de dalai lama gegaan. Dit is eigenlijk een enorme tuin met een paar kleinere gebouwen in. Al dit groen en de blauwe lucht in Tibet deden deugd na iets meer dan een maand Beijing waar de smog bijna altijd aanwezig is. Tegen de avond stond een voorstelling op het programma. Het was een show waarin alle belangrijke culturele plechtigheden en de bijhorende tradities getond werden tesamen met wat uitleg. Dit was allemaal heel mooi om te zien, het einde was echter verassend. Omdat het bedrijf dat de shows deed gesponserd werd door het ministerie voor propagande eindigde de show met een gigantische Chinese vlag die uit de lucht kwam vallen. Hiernaa volgde een nieuw bezoek aan het Potala maar dan 's nachts. Het paleis word namenlijk verlicht dan en dit zit er héél mooi uit.

Dag 3:

Op de 3e dag in Tibet vertrokken we uit Lhasa voor een rit van 9 uur naar een plaats waar ik de naam niet van kan onthouden en waar weining te zien is (een 2500 jaar oude boom en een waterval). Ondanks dat de rit naar daar voor niet veel was was dit geen probleem. De rit opzich was al zo geweldig dat ik ze zelfs had gedaan als er niets te zien was op de bestemming. op 9 uur van 3500 meter naar 5100 meter en dan terug naar 2500 meter hoogte. Het landschap veranderd dus constant. We reden door een vallei omhoog en omlaag en dus ook langs een afzwakkende/ aanzwellende rivier. Dit alleen al was zeer leuk om te volgen, je ziet eerst een rivier steeds kleiner worden en daarna exact het omgekeerde. We hadden dus regelmatig stops, de meeste om van het uitzicht te genieten maar sommige ook omdat chaufeurs in Tibet blijkbaar niet héél lang aan een stuk mogen rijden en andere omdat er om de zoveel tijd een chekpost is van de politie om na te kijken of iedereen uit de auto het gebied wel in mag. Zo kwam ik later te weten dat we een heel aantal dingen onderweg niet gedaan hebben omdat we allemaal buitenlanders waren en die daar niet toegestaan zijn. Als enige echt buitenlands uitziende voelde ik me wel wat schuldig (onder m'n reisgenoten waren zoals gezegd 3 met chinese ouders en 1 met ouders die ergens anders uit azie kwamen).
Tibetanen hangen op alle mogelijke plekken "prayer flags" het liefst waar er veel wind is. Je kan je dus al voorstellen dat het vol hing op de bergpas waar we doorreden. Een prima moment om even te stoppen en er zelf op te hangen dachten we toen allemaal. Waarbij ik niet alleen gebedsvlaggen opgehangen heb, maar ook een van de dassen die ik megenomen heb. Ik heb ook Sint Frans op de das vermeld en een close up foto getrokken, maar daar valt helaas te veel op op dat ik last had van de hoogte. Ik ben immers op een of andere manier vergeten alle R'en te schrijven (ook mijn naam was vermeld, er staat nu dus op een das op een bergpas sande, sint fans, Tibet 2011, sorry daarvoor)
er. De weg werd steeds minder goed en hobelliger. We kwamen dus redelijk geradbraakt aan op onze bestemming. De waterval en boom stelden niet zoveel voor, misschien ook omdat het weer niet meezat en het redelijk hard regende.

Dag 4:

Omdat er op deze dag buiten de terugtocht niets gepland stond hadden we deze zo lang mogelijk uitgesteld. Voor het vertrek zijn we eerst nog wat gaan rondlopen in het stadje waar het hotel stond. We kwamen uit bij de rivier en hebben daar wat dammen en eilanden in het water proberen maken, maar door de ontzettend sterke stroming ( we waren al meer dan 200 km van de bron en onderweg was ontzettend veel smeltwater in der rivier terechtgekomen) ging dat niet zo goed.
De terugweg verleip niet veel andes dan de heenweg, buiten dat we langer op de mooiere plekken konden stopen waar we de dag ervoor niet geweest waren.
Eens we terug in Lhasa waren was er niet veel meer te beleven.

Dag 5:

Dit was al de voorlaatste dag van ons vervblijf. Hierop gingen we 5 uur de andere kant op naar namtso lake, 1 van de 3 heilige meren in Tibet. dit is eveneens ook het hoogstgelegen meer ter werld en is een restand van de oceaan waar Tibet eens onder lag. Het water zat gevangen tussen 3 bergen het is nu dus een enorm zoutwatermeer. Omdat we op de trein langs het zogezegde hoogse meer ter wereld waren gereden hadden we wat schrik dat we dit al gezien zouden hebben.
Bleek uiteindelijk dat dat het hoogste zoetwatermeer ter wereld was en dit het hoogste zoutwatermeer groter dan 500km². De 5 uur in de auto waren deze keer en voor de rit en voor de bestemmign de moeite waard. Dit was werkelijk een van de mooiste plaatsen waar ik ooit geweest ben. Hoewel de lokale toeristiche industrie zich hier ook van bewust was en dus iedereen de gigantische massa toeristen wat geld af probeerde trochelen kon dit de plek niet bederven. Ook wij hebben ons even laten gaan een een minutje op de rug van een yak in het meer gekocht (zie foto). Op de terugweg nog even een stop op de pas, deze keer 5190m hoog en dus het hoogste punt van de reis, misschien zelfs het hoogste punt waar ik ooit zal zijn.Hierna volgde de rit terug, waarbij we een immense colonne van 95 militaire vrachtwagen tegenkwamen.

Terug in Lhasa gingen we voor de laatste avond naar een bar van een vriend van iemand van ons 5. De bar lag op het dak van een jeugdhotel in het centrum, met een geweldig zicht op het verlichte Potala, een mooie afsluiter.

Dag 6:

Op onze laatste dag stond er niets gepland en hebben we buiten souvenirs kopen dus niets noemenswaardig gedaan. Om 1u vertrok de trein terug naar huis dus veel van de stad hebben we ook niet gezien.

Omdat we techinsch gezien buiten deze 6 dagen effectief in Tibet ook nog 1 dag in de trein in Tibet gezeten hebben klopt m'n onderwerp wel (hier dus geen comentaar over)

Wanneer : tweede deel van november 2010
Waar:       Valencia (Italië)
Wie:         Sam

Voor culinaire ervaringen kunnen we binnen Sint-Frans uiteraard altijd terecht bij Sam. In het kader van zijn hotelschool-opleiding die hij volgt in Kokzijde trok hij op studiereis naar Valencia om zijn kennis over de Zuiderse keuken te verruimen. Tijdens elke reis wordt er ook het culturele luik opengedaan. Aangezien Sam een echte Sint-Franser is, bleef zijn trui niet thuis maar pronkte ons logo deze herfst in Zuid-Europa. Onderstaande foto levert voldoende bewijs.

Wanneer: 20 - 25 juni 2010
Waar:      Duitsland en Polen
Wie :       Fik, Jan, Sofie en Nis

Vorige zomer trokken drie van onze leiding en één stammer richting het voormalige Oostblok. Met de auto vertrokken ze vanuit Turnhout om via Duitsland richting Polen te trekken. In chronologisch volgorde werden volgende toeristische plaatsen bezocht: Bergen-Belsen, Berlijn, Lodz, Warschauw, Lublin, Krakow, Wieliczka, Auschwitz-Birkenau-Moniwitz en als laatste Potsdam. Er zijn van al deze plekken veel foto's met minstens dubbel zoveel verhalen maar omdat wij hier enkel interesse hebben in het motto 'SIFRA verkent de wereld'; enkel degenen die onze scouts een internationaal karakter geven.

In de lijst fronst u wellicht de wenkbrauw van de tongtwister Wieliczka. Niet echt toeristisch denkt u? Nou, de vier hebben de stad zelf niet verkend, maar wel de plaats 120 m onder de stad. De zoutmijnen doen na hun economische carrière nu dienst al toeristische attractie. Een zeer elegante en bevallige gids (kuch) leidt je rond in de eerste twee bovenste (van de in totaal negen) verdiepen van de zoutmijn. Naast wat essentiële, algemene info werden we toch voornamelijk geïmponeerd door de verscheidenheid van de ontelbare gangen en kamers. In de grot is een restaurant, super indrukwekkende feestzaal, een akoestisch huiveringwekkende kerk, een ondergronds meer van pekel en nog veel meer. Op de eerste foto's het testosterongeweld van het reisgezelschap op één van de trappen die leidt naar de diepste punten van Polen. En de speurneuzen onder jullie hebben ongetwijfeld de Kapoenenpet herkend. Om te bewijzen dat het wel degelijk om de SIFRA-kapoenenpet gaat, de tweede foto.

Alles was dolle pret in de mijn tot Sofie besloot van de rotswanden te beginnen likken. Waanbeelden, vreugde-aanvallen, oversociaal worden zijn slechts van de minst erge effecten. Voor ons hoogtijd om terug naar de oppervlakte te gaan.

Nadat we het werk-, concentratie- en vernietigingskamp Auschitz-Birkenau-Monowitz bezocht hebben, eindigt de reis op de laatste dag in Potsdam. Deze bloeiende, toeristische stad is een echte aanraden. De prachtige gebouwen en goed onderhouden parken brengen het historische karakter tot hun vol recht. Eén van de gebouwen in Potsdam is het Cecilienhof. Hier hebben we genoten van een typisch Pools onbijt, een zak pickelchips, uiteraard in SIFRA-trui.

Het gebouw in typisch Engelse cottage-stijl was het decor voor het einde van WO II. In dit gebouw werden de kaarten geschud en Europa verdeeld door de drie grote overwinnaars VS, Engeland en Rusland. Let vooral links onderaan op het SIFRA-logo!